Oczy wyobraźni Le Corbusiera poruszają ścianę kaplicy w Ronchamp.

*

Ciemnobrązowy sufit wisi ciężko nad głową jak czerwone fałdy sukna nad  umierającą Marią u Caravaggio.

Wysokie, smukłe, ciemne wieże ze światłem przychodzącym z gór wdychają  przestrzeń pagórków wschodniej Francji.

*

Kościół jest jak rozorany dom na przestrzał.

 

Ze wszystkich otworów snują się ludzie, błądzący w świętej przestrzeni, Le Corbusier jest ponad nimi, nieuchwytny.

 

Każdemu zostanie ukłucie kawałkami szkieł w oknach, odłamkami witrażu duszy. 

*

Potrzeba skupienia i modlitwy żeby zrozumieć to wnętrze.

Trzeba zamknąć drzwi ciągle otwarte na przestrzał, trzeba powoli wodzić wzrokiem po przestrzeniach, bez intelektualnego przemyślenia, trzeba pozbyć się rozumu – to znaczy wierzyć całym rozumem, podnieść rozum na wyżyny wiary.

 

 

*

Le Corbusierowi, młodemu duchem udało się użyć architektury aby sięgnąć wysokości.

Pośród pustych jeszcze wzgórz i łagodnych wzniesień, wczesną wiosną na wzgórzu z dalekimi liniami horyzontów stoi kaplica w Ronchamp.

Przypomina wielkie rozłożyste białe drzewo na środku ogrodu.

Wyrasta prosto z traw, tłem są delikatne, białe kwiaty na łące – nagietki,  jak biała ściana.
 

Kilka myśli i rośnie drzewo. Białe, wielkie, rozłożyste – kaplica w Ronchamp

 



                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   





zobacz archiwum









strzałka do góry
             ⓒ Copyright by Biuro Architekt Kaczmarczyk                        english | espanol | deutsch